بيان آيهء 59 لغت نقم : انكار . فعل آن به صورت « نقَم ينقم » و « نقم ينقم » استعمال شده ، لكن مشهورتر است . عبد الله بن قيس گويد : ما نقموا من بنى امية الا * انهم يحلمون ان غضبوا يعنى : كار بنى اميه را مورد انكار قرار ندادند مگر بخاطر اينكه آنها بوقت غضب بردبارى مىكنند . علت اينكه : كيفر را « نقمت » گويند اين است كه در مقابل عمل منكر ، واجب است . اعراب أَنَّ أَكْثَرَكُمْ فاسِقُونَ : در محل نصب و عطف بر مستثنى است . يعنى « هل تنقمون منا الا ايماننا و فسقكم » شأن نزول گويند : جمعى از يهوديان نزد پيامبر گرامى آمده ، از او پرسيدند كه به كداميك از پيامبران خدا ايمان دارد . فرمود : به خدا و قرآن و آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و . . . نازل شده است ايمان دارم و در برابر خداوند تسليم . وقتى كه نام عيسى را برد ، گفتند : - به خدا ، اهل هيچ دينى را در امور دنيا و آخرت ، گمراه‌تر از شما نديده‌ايم و هيچ دينى بدتر از دين شما نيست . به همين مناسبت ، اين آيه و آيات بعد آن نازل گرديد . مقصود اكنون خداوند ، پيامبر خود را امر مىكند كه با ايشان ببحث پردازد . از اينرو